Na dzisiejszy barszcz ostatniej szansy koniecznie musisz wziąć największy możliwy garnek. Ja mam wielki stalowy gar o pojemności 9 litrów z górką i nie podołał zadaniu - musiałam odlać część płynu podczas gotowania, bo zawartość garnka kipiała i uciekała na zewnątrz. Więc albo użyjesz bardzo wielkiego gara, wręcz kociołka, albo przygotujesz pyszny barszczyk z połowy porcji. A zapewniam, że warto ugotować barszcz według tej może nieco dziwnej receptury. Nigdy wcześniej nie jadłam tak łatwego do ugotowania barszczu, w dodatku o wyrazistym, trwałym kolorze.

Barszcz ostatniej szansy to coś w rodzaju szybkiego zakwasu na barszcz wigilijny. Rok temu znajoma podała ten przepis na Facebooku. Wtedy dla mnie było już za późno - miałam gotowy zakwas buraczany i ugotowałam mój tradycyjny barszcz wigilijny, taki sam, jak każdego roku. Ale Agnieszka swoim przepisem zaszczepiła we mnie ciekawość. Przygotowałam więc barszcz według jej receptury już po świętach, a w samą porę na wigilię prawosławnego Bożego Narodzenia. U nas to święto Trzech Króli, a w tym samym czasie wielu moich znajomych zaczyna świętować Boże Narodzenie. Był to więc idealny czas na zaserwowanie barszczu. Moja pierwsza próba z takim sposobem przygotowania barszczu była nader owocna. A co za tym idzie - to nie ostatnia próba!

Zakwas na barszcz ostatniej szansy

Tak go nazwała inna z naszych znajomych - i jest w tej nazwie sporo racji. Nie jest to bowiem tradycyjny zakwas buraczany ani też zwykły barszcz gotowany ze świeżych buraków, zakwaszony octem. To forma pośrednia - coś, jak krótka kiszonka. Ferment, ale nie taki zwyczajny. Do jego przygotowania używa się od razu wszystkich ważnych składników tradycyjnego barszczu. Jest tu włoszczyzna, są buraki, czosnek, sporo przypraw. Jest też sól i cukier, które mają umożliwić i przyspieszyć fermentację, oraz dodatek octu jabłkowego, który już na starcie obniża pH i ułatwia zapoczątkowanie fermentacji mlekowej.

Sama fermentacja trwa krótko - wystarczy 30 godzin, choć można ten zakwas pozostawić na nieco dłużej. U mnie za pierwszym razem to było 36 godzin, zanim przystąpiłam do gotowania. Przed rokiem dodatek octu wzbudzał wątpliwości u wielu osób, komentujących wpis Agnieszki. Były liczne kontrowersje, a nawet niechęć do autorki. Bo to wydaje się takie dziwne - ocet w zakwasie buraczanym??? A tymczasem ja już następnego dnia (barszcz ostatniej szansy nastawiałam wieczorem) zauważyłam na powierzchni pianę, świadczącą o tym, że fermentacja właśnie się zaczęła.

Płynie z tego jeden ważny wniosek - jeśli ktoś udostępnia wielokrotnie przez siebie sprawdzony przepis, sposób na cokolwiek - nie wolno odsądzać go od czci i wiary już na samym początku. Zawsze najpierw trzeba samemu spróbować i dopiero, jak się nie uda - można wyrazić negatywną opinię. Ja znam Agnieszkę nie od dziś i wiem, że nie rzuca słów na wiatr - jeśli podaje przepis, to znaczy, że przetestowała go osobiście niejeden raz. Uwierzyłam jej więc bezwarunkowo i oczywiście musiałam wypróbować sposób na ten trochę inny barszcz - to chyba zrozumiałe, prawda? Poniżej cytuję jej recepturę (z moimi malutkimi uwagami i zmianami w nawiasach).

Barszcz ostatniej szansy według Agnieszki Krok

Kto raz spróbuje, innego już nie zechce. Właśnie wstawiłam jak co roku od kilku już lat. Przepis od Mamy. Ona też go dostała od kogoś i ja podaję dalej.
Nagrałam kiedyś podcast z przepisem https://podstacja.com/…/002-dwa-grzybki-w-barszcz-czyli-st…/

Fermentacja 30-godzinna. U mnie zwykle dłużej. Chyba, że przebudzę się o 4 w nocy.