Jednym z kolejnych nietuzinkowych sposobów na przygotowanie szparagów jest japońska zupa miso ze szparagami. Podpatrzyłam tę metodę u jednego z moich fejsbukowych znajomych (choć Przemka znam również osobiście w całkiem realnym świecie), lecz przygotowałam trochę po swojemu. Przepis Przemysława przytaczam po to, aby ktoś chętny mógł z niego skorzystać. Dla mnie to była świetna inspiracja, a do przygotowania potrawy użyłam mojego intensywnego w smaku, długo gotowanego wywaru warzywnego z obierek.

Przepis na wywar z obierek znajdziesz tutaj:

https://www.hajduczeknaturalnie.pl/bulion-z-obierek-i-resztek-warzyw/

Cytuję opis znajomego: najpierw gotowałem 4 godziny wywar z cebuli, marchwi, pietruszki, selera naciowego, słodkiego ziemniaka, shitake, borowika, kombu, kardamonu, goździka , ziela angielskiego, liści kafir. Później odcedziłem to, grzyby pokroiłem i dodałem do zupy, szparagi pokroiłem i dodałem do wrzątku, a po 5 minutach zdjąłem z gazu. Dodałem miso własnej roboty, które dostałem ostatnio w prezencie, szczypior i jajko ugotowane na półtwardo.

Zupa miso ze szparagami - skład na porcję dla 2 osób

• pół pęczka (250 g) zielonych lub fioletowych szparagów
• 500 ml intensywnego wywaru z warzyw, grzybów i ewentualnie przypraw korzennych (długo gotowany wywar można przygotować w dowolny sposób)
• 2 łyżki dowolnej pasty miso (użyłam shinshu z brązowym ryżem)
• szklanka mocno ciepłej wody do rozmieszania pasty miso (uwaga, lepiej zacząć od mniejszej ilości, a następnie stopniowo dolewać)
• kilka świeżych grzybów shitake, boczniaków lub pieczarek
• opcjonalnie - kawałek namoczonego wcześniej glonu kombu lub wakame (ja nie namoczyłam, bo przypomniałam sobie w ostatniej chwili i przez to nie dało się tego glona zjeść, ale swoje wartości oddał zupie)
• garstka szczypioru z dymki lub z cebuli siedmiolatki
• do podania - świeże tofu (pół opakowania) lub 2 ugotowane na półtwardo jajka
• opcjonalnie - miseczka ugotowanego ryżu

Przygotowanie zupy

1. Szparagi umyj, odłam i odrzuć zdrewniałe końce, a zielone pędy pokrój w kawałki, jakie chcesz. Moje miały około 2 cm długości.
2. Grzyby oczyść i pokrój w plasterki, ćwiartki lub dowolne kawałki, ale najlepiej takie na jeden kęs.
3. Bulion zagotuj, a następnie dodaj do niego pokrojone szparagi, grzyby i ewentualnie glony (u mnie kombu, które niestety zapomniałam wcześniej namoczyć), gotuj około 5-7 minut. Wyłącz palnik.
4. W miseczce rozmieszaj pastę miso najpierw z niewielką ilością ciepłej wody, a następnie dodawaj stopniowo resztę wody, nieustannie mieszając.
5. Rozmieszaną w wodzie pastę miso dodaj do garnka z bulionem, wymieszaj dokładnie i już nie gotuj.
6. Rozdziel do dwóch misek, a następnie podawaj z pokrojonym szczypiorem i świeżym tofu lub ugotowanym na półtwardo jajkiem. Osobno możesz podać miseczkę ryżu.

Zupa miso ze szparagami - zdrowotne właściwości

Tradycyjna zupa z pasty miso, pita codziennie na śniadanie (na czczo) w wielu rejonach Japonii i Chin, wiązana jest  z długim i zdrowym życiem. Nie dość, że zupa z miso sama w sobie jest zasadotwórcza, to na dodatek niweluje poziom zakwaszenia organizmu związanego z nadmiernym użyciem mięsa, cukru, alkoholu czy tytoniu. Najczęściej pasta miso powstaje w wyniku naturalnej fermentacji ziaren soi lub soi i zbóż. Niepasteryzowane miso to tradycyjny produkt, chętnie używany w kuchni makrobiotycznej, którego zdrowotne właściwości są powszechnie wykorzystywane w Oriencie. Warto wiedzieć, że tylko niepasteryzowana pasta miso zachowuje swoje przyjazne zdrowiu zalety. A wszystko to dzięki zamieszkującym je żywym kulturom bakterii. Dlatego po dodaniu pasty miso do garnka już nie gotujemy zupy, żeby nie stracić tych cennych walorów. Ponadto wiele ze swoich zdrowotnych właściwości pasta miso (oraz moja zupa miso ze szparagami) zawdzięcza flawonoidom, czyli przeciwutleniaczom pochodzącym z ziaren soi.

Rodzaje pasty miso

Źródła: 1, 2.

Do przyrządzenia zupy miso ze szparagami można użyć dowolnej pasty miso. Jest ich kilka, przy czym różnią się one kolorem, składem i intensywnością smaku. Generalna zasada tycząca się past miso brzmi - im ciemniejsza pasta, tym mocniejszy, wyraźniejszy smak. Jest to wynik dłuższej fermentacji soi, ale też dodatku innych składników.

Biała pasta miso (misoshiru, shiromiso) - powstaje ze sfermentowanej mieszanki soi i ryżu. Ma jasny, kremowy albo beżowy kolor i delikatny, słodkawy smak, przez co bardzo ją lubię. Używana jest do delikatnych zup oraz jako dressing do sałatek i dodatek do lekkich sosów.

Żółta pasta miso (shinshu) - powstaje w wyniku fermentacji ziaren soi z jęczmieniem, czasem też z ryżem. Żółta albo jasnobrązowa, ma łagodny smak. Świetnie nadaje się do zup, marynat i sosów. Uważa się, że jest najlepsza do codziennego użytku.

Czerwona pasta miso (akamiso) - najczęściej jest produkowana w 100% z soi, choć możliwa jest niewielka domieszka ryżu lub jęczmienia. Charakteryzuje się ciemniejszym kolorem, który zawdzięcza wyższemu procentowi soi w paście, ale także dłuższemu czasowi fermentacji. Ma wyraźny, dominujący smak umami oraz intensywny zapach, jest gęsta i słona. Dzięki temu jest rewelacyjna do przyprawiania bardziej treściwych zup, sosów i marynat do mięs.

Czarna pasta miso  (hathomiso) -  do jej produkcji używa się tylko i wyłącznie soi, dzięki czemu zawsze jest bezglutenowa. Pasta najbardziej wyraźna w smaku, niektórzy porównują ją do smaku australijskiego vegemite albo angielskiego marmite, o którym wspominałam tutaj (klik).

Inne przykładowe potrawy z kuchni japońskiej znajdziesz tutaj:

https://www.hajduczeknaturalnie.pl/wiosenny-ramen/

https://www.hajduczeknaturalnie.pl/natto-sekret-zdrowia-japonczykow/