Dziś obiecana ostatnio herbatka z pączków jabłoni. Zrobiona z kwiatowych pączków, zerwanych wraz z młodymi listkami, a od czasu do czasu również z rozwiniętym już kwiatkiem.

Surowiec pozyskiwałam głównie w celu przygotowania kosmetycznej przedmieszki (pisałam o niej tutaj - klik), ale zebrałam go trochę za dużo. Powstała więc herbatka z pączków jabłoni - surowiec poddany fermentacji czy może raczej utlenianiu. Herbatka, o której słyszałam niemal legendy, tym bardziej chciałam jej więc spróbować. Z pączkowych resztek nie udało mi się zrobić wiele gotowej herbaty, ale na spróbowanie wystarczy. Dobre i to. Oczywiście jabłonka, z której zbiera się pąki, może być dzika. Nawet lepiej, gdyby była - jakaś zdziczała, na nieużytku lub miedzy. Moje jabłonki nie są dzikie, ale to przedwojenne, stare odmiany.

Nie tylko herbatka z pączków jabłoni

Żeby nie było nudno i aby nie marnować energii potrzebnej do fermentowania małej ilości pączków, za jednym zamachem powstała też herbatka z kwiatów dzikiej czereśni (wiśni ptasiej, trześni, Prunus avium). I na dokładkę - fermentowane młode liście mirabelki (śliwy wiśniowej, ałyczy, Prunus cerasifera). Wszystkie te herbatki można zrobić najczęściej w kwietniu, a czasem w maju, gdy nadchodzi późna i chłodna wiosna. W tym roku wysypało się wszystko na raz, więc trudno nadążyć ze zbieraniem i przetwarzaniem, a jeszcze trudniej - z opisywaniem.

Herbatka z pączków jabłoni oraz z kwiatków dzikiej czereśni była przygotowywana niemal równocześnie - z "poślizgiem" zaledwie jednej godziny, co jednak od razu widać na zdjęciach.

Najpierw umieściłam w słoiku nieco rozdrobnione pączki jabłoni. Na początek trochę je pokroiłam, a następnie rolowałam partiami w dłoniach tak długo, aż wyraźnie się pogniotły i pokryły wilgocią.

W ten sposób udało mi się naruszyć ich wiązania komórkowe. I teraz - siup do słoika. Zaraz potem pobiegłam po kwiaty czereśni, które znalazły się w słoiku mniej więcej po godzinie.

Efekt jeszcze przed umieszczeniem w piekarniku wyglądał tak:

Pączki jabłoni (po prawej) już zaczęły lekko fermentować i utleniać się - jeszcze bez użycia podwyższonej temperatury. Ich barwa jest wyraźnie zmieniona w stosunku do wyjściowego koloru surowca. Na szczęście to w niczym nie przeszkodziło dalszym procesom - oba słoiki razem wylądowały w piekarniku rozgrzanym do około 40-50 stopni. Spędziły w nim jakieś 4 godziny, aż zawartość wyraźnie zmieniła zapach i zaczęła wyglądać tak:

Suszenie

Wysypałam obie herbatki - każdą osobno - na blachę wyłożoną papierem i na powrót umieściłam w ciepłym piekarniku - 50 stopni z termoobiegiem - w celu wysuszenia. Teraz trzeba je wsypać do słoika i odstawić na półkę. Sucha fermentacja, czyli proces dojrzewania herbaty, może zdziałać cuda. Coś, co nie bardzo jest smaczne zaraz po przygotowaniu - odstawione w kąt i zapomniane na rok - staje się nagle smakowym odkryciem stulecia, na miarę lądowania na księżycu. Dlatego nie spieszę się z degustacją, zaparzyłam tylko jedną filiżankę, bo potrzebne mi było zdjęcie.

Po wysuszeniu okazało się, że ilości gotowych herbatek są naprawdę degustacyjne. Zwłaszcza delikatne kwiaty czereśni w piekarniku zmieniły się w maleńką kupkę suszu. No nic, na spróbowanie wystarczy, a jak herbatka będzie smaczna - za rok zrobię jej odpowiednio więcej.

Fermentowane liście mirabelki

Herbatka z liści mirabelki powstała zupełnie osobno. Pierwsze próby poczyniłam już przed rokiem, ale mało było tej herbatki, więc nie opisywałam. Teraz wiem, że fermentowane liście mirabelki pachną bardzo pięknie, a zaparzone mają lekko kwaskowy, intrygujący smak. Zdecydowanie warto spróbować, tym bardziej, że ręcznie i domowo robiona herbatka fermentowana za każdym razem może smakować nieco inaczej. To nie fabryka, tu działamy intuicyjnie!

Procedura jest taka sama, jak w przypadku każdej fermentowanej herbatki. Liście należy zerwać, naruszyć wiązania komórkowe poprzez rolowanie w dłoniach, ugniatanie lub zmaltretowanie w inny sposób i umieścić dość ciasno w słoiku.

Słój zakręcić i wstawić do piekarnika nagrzanego do 40-50 stopni. Podgrzewać tak długo, aż surowiec zmieni kolor na lekko brązowy.

Wówczas liście wysypać na blachę wyłożoną papierem i wysuszyć herbatkę. Ja suszę w tej samej temperaturze, w której listki były fermentowane, ale włączam termoobieg, by szybciej wyschły. Jest tu jednak spore pole do eksperymentów. Można suszyć w wyższej bądź niższej temperaturze. Można  dłużej lub krócej poddawać surowiec działaniu temperatury w wilgotnym środowisku zamkniętego słoika. Za każdym razem uzyska się inny efekt. Dlatego warto eksperymentować, a nawet robić notatki - zapisując ilość surowca, czas i temperaturę kolejnych procesów. Być może uda się osiągnąć ideał - wówczas warto wiedzieć, jak odtworzyć użyte wcześniej warunki.

Karmelowa herbatka - fermentowany kwiat bzu, a raczej lilaka

Już za chwileczkę, już za momencik w ogrodach i na nieużytkach będą królować odurzające zapachem bzy. Tak popularnie, choć błędnie, nazywane są krzewy lilaka (Syringa). Z kwiatków można z łatwością wyczarować kolejną herbatkę fermentowaną - karmelową herbatkę z kwiatka. Pisałam o niej tutaj - klik. Oprócz smakowych, ma również sporo właściwości zdrowotnych. Lilak, czyli pachnący "bez", każdy umie rozpoznać. Wystarczy tylko nie zrywać kwiatów przy ruchliwych drogach, a można zrobić sobie naprawdę pyszną, nietuzinkową herbatkę, do czego gorąco zachęcam.

O herbatce z kwiatów lilaka więcej dowiesz się tutaj:

https://www.hajduczeknaturalnie.pl/karmelowa-herbatka/

Dzisiejsze herbatki to wprawdzie nie jest dzikie jedzenie przyrządzone z chwastów, jednak mogą być fajną inspiracją do wykorzystania darów natury z dziko rosnących drzew. Pewnie nie każdy słyszał o tym, że można w domu fermentować herbatki z dzikich roślin (dziś akurat z drzew i krzewów) - zachęcam więc do eksperymentów. Smacznego!