Dzisiejszy sernik z wiśniami ma spód z ciemnego ciasta i chrupką kakaową kruszonkę na wierzchu. Jest wilgotny, nie za słodki i należy do moich ulubionych deserów. W lecie piekę go ze świeżymi wiśniami, pozbawionymi pestek, a poza sezonem używam wiśni mrożonych. Lubię rozmaite serniki, ale najbardziej smakują mi te, które w masie serowej mają zatopione owoce. A sernik z wiśniami jest wyjątkowo łatwy do przygotowania. Kontynuuj czytanie
Miałam trochę ciemnych czereśni z naszego drzewa, więc w ostatnią niedzielę przygotowałam clafoutis Davida Lebovitza. To znaczy - clafoutis (czyt. klafuti) jest zupełnie zwyczajne, ale przepis pochodzi od Davida. Mam zaufanie do jego interpretacji kuchni francuskiej i bardzo lubię przeglądać jego książki. Przepisu na clafoutis nie znalazłam w książce, tylko na stronie internetowej, a źródło - jak zawsze - znajdziesz na końcu wpisu. Clafoutis z czereśniami piekłam już wiele razy, a wersję bezglutenową nawet opisałam na blogu, tutaj (klik). Tym razem postanowiłam wrócić do źródeł i upiec wersję najbardziej podstawową i klasyczną, jak tylko się da. Jestem pewna, że clafoutis Davida Lebovitza spełnia te warunki. Kontynuuj czytanie
Przepis na konfitury wiśniowe Kaliny poznałam już pod koniec ubiegłego wieku za pośrednictwem Ewy Wiśniewskiej. Pani Ewa jest aktorką znaną z wielu filmów i seriali, a w prywatnym życiu była znajomą legendarnej Kaliny Jędrusik. I właśnie od Kaliny Jędrusik, która w kuchni nie miała sobie równych, nauczyła się robić konfitury.* Ewa Wiśniewska przyrządza je z rozmaitych owoców, ja natomiast wykorzystuję sposób Kaliny Jędrusik do przygotowania wspaniałych konfitur z wiśni. Ten sposób poznałam ponad 20 lat temu, więc i konfitury wiśniowe Kaliny przygotowywałam wielokrotnie. One są pyszne, a przepis sprawdzony. I tu jeszcze jedna ważna uwaga - to jest jeden z niewielu zamieszczonych na blogu przepisów, w którym używam octu spirytusowego 10% ze sklepu, czyli takiego zwykłego octu. A to dlatego, że nijak nie umiem tego przeliczyć na mój domowy ocet. Kontynuuj czytanie
Wiśniówka polska smakuje w naszym domu każdemu gościowi, którego nią poczęstujemy. Bo to jest najlepsza wiśniówka, naprawdę! Moi rodzice mieli duży sad wiśniowy, w którym pracowała cała rodzina. Wiśni mieliśmy pod dostatkiem, więc to chyba nic dziwnego, że wiśniówka była pierwszą wykonaną przeze mnie nalewką. W tamtych czasach najpierw zasypywałam owoce cukrem, a gdy po kilku tygodniach rozpuścił się i zamienił w syrop - zlewałam go do innego słoika, a owoce zalewałam spirytusem. I znów wisienki macerowały się przez kilka tygodni, aż nadchodził czas zlewania alkoholu i łączenia go z wcześniej uzyskanym syropem. To był dobry sposób na nalewkę wiśniową! Później przyszedł czas na eksperymenty. Najpierw zalewałam wiśnie alkoholem, a po jego zlaniu po kilku tygodniach - zasypywałam cukrem, uzyskiwałam syrop i znów mieszałam z sobą oba płyny. To też był skuteczny sposób na wiśniówkę. Kontynuuj czytanie
Dzisiejszy wpis będzie zupełnie inny - dziś niekoniecznie bardzo zdrowo, ale za to bardzo smacznie - zupa wiśniowa. Powrót do smaków dzieciństwa. W mojej rodzinie jadało się dość tradycyjnie, choć w kuchni często pojawiały się "dziwne" rzeczy. Mama przyrządzała rozmaite, mało popularne warzywa. Szparagi (wtedy tylko białe), brukselka, kalarepka, skorzonera, a z czasem także cukinia i papryka często pojawiały się na talerzach. Wiosną i latem królowała sałata w śmietanie oraz mizeria. Dzięki mamie zawsze lubiłam szpinak (oj, ta zmora dzieciństwa innych ludzi, często wstręt nabyty już w przedszkolu), szczaw, makaron zapiekany z jabłkami i zupy owocowe. Właśnie - zupy, a nie kompotopodobne zawiesiny! Najbardziej popularna w naszym domu była zupa jagodowa, gotowana i chętnie jedzona nawet w zimie - z zawekowanych owoców. Drugie miejsce na podium zawsze zajmowała zupa wiśniowa. Kontynuuj czytanie